به تازگی طرحی موسوم به طرح آشتی یا وحدت ملی مطرح شده است که سوالهای بی­پاسخ زیادی درباره­ی آن مطرح است؛ اختلافات سر چیست؟ مرز اختلاف کجاست؟ در مورد چه چیزی باید متحد شویم؟ با چه کسی باید وحدت داشت؟ اینها سوال­های بی­پاسخ این طرح است که منجر به مبهم­تر شدن فضای این فتنه خواهد شد و ظاهرا طرح­کنندگان واقعی آن به دنبال اهدافی چون فرار از قانون و اجرای عدالت، زنده نگه داشتن گفتمان بحران، حفظ محوریت برای بعضی شخصیتها، توقف فرایند روشنگری علیه خائنان و منافقان و ترمیم آبروی قانون­شکنان و حامیشان است. در ادامه به بررسی این مساله می­پردازیم.

ادامه­ی یک سناریو. ظاهرا رویکرد این طرح همان طرح دستمالی شده دولت ائتلاف ملی است که قبل از انتخابات برای کنار زدن احمدی­نژاد مطرح شد و آقای لاریجانی همه­ی دوست و دشمن نظام را در همایش 30سال قانون­گذاری جمع کرد نا شاید بتواند بحث دولت ائتلافی محسن رضایی و یا شبیه آن را با پشتوانه هاشمی به اجماع برساند ولی نهایتا منجر به برخورد تند مقامات عالی نظام در خصوص این همایش شد و حتی پولهای خرج شده در آن هم شرعا زیر سوال رفت. این نطفه گویا امروز به شکل دیگری در حال انعقاد است و خواصی که به گفته­ی مقام معظم رهبری در شرایط بحران سکوتشان هم بی­تقوایی است و بعد از انتخابات به اشتباه سكوت كردند، امروز ژست بی­طرفی بین حق و باطل گرفته­اند و دستاویز فتنه­جویان شده­اند. بهرحال بی­طرفی در بین حق و باطل خودش حمایت از باطل است لذا این ساده­اندیشان بهتر است الان نیز سكوت كنند و دم از وحدت نزنند. چون مطرح كردن این مباحث با هدف متوقف كردن روشنگری‌ها صورت می‌گیرد. كسانی که امروز طرح وحدت ملی را مطرح می‌كنند كه تا دیروز با تمام قوا بر خلاف آن عمل کرده اند. مثلا جناب آقای محسن رضایی در بحرانی­ترین شرایط هرچه توانست در صحت انتخابات تشکیک کرد و آب به آسیاب کودتاگران ریخت حالا دم از وحدت می­زند.

میرحسین هنوز در خیابان ولی­عصر است! نظر میرحسین موسوی هم درخور تامل است: « در دیداری که با نمایندگان فراکسیون اقلیت مجلس داشتم بحث وحدت ملی را مطرح کردم که در آنجا قصد من از این اصطلاح بیشتر به یک حس و اراده جمعی بود که در طول انتخابات تشکیل شد. در آستانه انتخابات، زنجیره سبزی که میدان تجریش را به میدان راه‌آهن جوش داد یکی از بهترین مظاهر وحدت بود.» یعنی از نظر ایشان وحدت ملی به معنی وحدت اقلیت طرفدرانش است. به عبارت دیگر هنوز هم می­خواهد که اقلیتِ خیابان ولیعصر را بر کل کشور حاکم کند و اسم آن را وحدت ملی بگذارد. البته طراحان اصلی این طرح چندان در پی جذب مجدد موسوی نبوده و راهکاری برای آن تدارک ندیده­اند بلکه هدف اصلی، ترمیم وجهه بعضی شخصیتهای دیگر است. لذا موسوی هم در مصاحبه­ای از هماهنگ نشدن این طرح با او اعلام نارضایتی کرده است.

حسن نیت کافی نیست. عده­ای بحث حکمیت بزرگانی مثل مهدوی­کنی را مطرح کرده­اند. اولا هر نیت خیری حتما منجر به عمل خیر نمی­شود. چه بسا با نیت خیر اشتباهات بزرگی رخ می­دهد. چقدر ساده­اندیشی است اگر گمان کنیم منافقانی که تیغ بر روی نظام و ولایت­فقیه کشیده­اند حالا بیایند و حکمیت فرزند همان نظام و ولایت فقیه را بپذیرند! عجیب­تر اینکه بعضی دوستان گفته­اند که امام حسن هم صلح کرد! وقتی کشور در اوج اقتدار، بحران را پشت سر گذاشته و موفقیت­های دیپلماسی خارجی بیشتر آشکار شده، در حالی که ملت ایران نشان دادند که با مردم کوفه در زمان امام­حسن بسیار متفاوت هستند، اکنون نظام به چه حقی آبرو و اقتدار این مردم را زیر پا بگذارد و دست قانون­شکنان را بفشارد؟ چگونه می­توان با جریانی متحد شد که دولت امریکا و رژیم اشغالگر قدس رسما از آنها حمایت کرده و گروهکهای سلطنت­طلب، منافقین، مسعود رجوی و رضا پهلوی در حمایت از آنها بیانیه صادر می­کنند؟

محور واقعی طرح وحدت ملی. اگر محور وحدت قانون اساسی است، پس چرا پدرخوانده اصلاح­طلبان از قانون­شکنان حمایت کرده و می­کند؟ محور وحدت اگر پذیرش حکم ولایت فقیه باشد، تنها باید یک طرف این دعوا یعنی قانون­شکنان و کسانی که ولایت فقیه را نادیده گرفتند عذرخواهی کرده و به این اصول بازگشت کنند. ولی شواهد نشان می­دهد که محورهای واقعی این وحدت شخص دیگری می­باشد. ظاهرا هدف این طرح بیشتر آرام‌سازی و کنترل فضای اطراف ‌هاشمي‌رفسنجانی است، طراحان این طرح قصد ندارند از جانب نظام مشروعیت رفتارهای بعد از انتخابات را تايید کنند. بلکه با توجه به اینکه در این فتنه بعضی از اصولگرایان از هاشمی فاصله گرفته­اند و بعضی از اصلاح طلبان هم از ایشان ناخشنودند، این طرح تلاشی برای بازگشت همه­ی آنها بر این محور است! به عبارت دیگر این طرح تنها برنامه­ای برای احیاء بعضی شخصیتهاست. وگرنه چگونه ممکن است نماینده آقای رضایی در جلسه نمایندگان کاندیداها با مقام معظم رهبری به شدت از شخص ولی­فقیه انتقاد کند و بعد هم خود رضایی او را تحسین کند که؛ تنها نماینده­ی من جرات انتقاد بی­پرده را داشته است، ولی حالا دم از وحدت حول محور ولایت فقیه را بزند. شاید هم به تازگی ولی فقیه بعضی­ها عوض شده باشد!

ابزاری برای موج­سواران. البته دلیل دیگری برای مطرح کردن این طرح بی سر و ته و بی­خاصیت می­تواند زنده نگه داشتن گفتمان بحران و تنش باشد. چرا که موج­سواران همواره در شرایط نا آرام می­توانند موج­سواری کنند. همانطور که بعد از نماز جمعه مقام معظم رهبری پس از انتخابات و دعوت به قانون توسط ایشان، فضا به سمت آرامش می­رفت ولی خطبه­ی هاشمی رفسنجانی با تشکیک در انتخابات، اعلام شرایط بحرانی و  ارایه راهکارهای فرا قانونی در تضاد با منویات مقام معظم رهبری، منجر به تشدید تنش­ها شد. امروز هم در حالی که چند هفته­ای است که آشوبگران دستاویز جدیدی ندارند، آقایان دوباره این خدمت را به به این موج­سواران می­کنند.

وحدت با جنایتکار! بدون روشن شدن تکلیفِ تهمت­های بزرگی مثل تقلب 11میلیونی، کشتار بی­حساب مظلومین و یا تجاوز جنسی، می­خواهیم سر چه چیزی متحد شویم. اگر اصلاح طلبان هنوز معتقدند که این نظام به راحتی چنین جنایات بزرگی را مرتکب می­شود چرا می­خواهند با جنایتکاران دست وحدت بفشارند؟ اگر هم این اتهامات را به دروغ منتشر کرده­اند باید با صدای بلند معذرت­خواهی کنند. بهرحال بدون توجه به ریشه این اغتشاشات نمی­توان راه حلی برای آن جست. اینجا دعوای دو همسایه نیست که با روبوسی مسایل حل شود، اینجا شخصی علیه امام عادل، تنفیذ و حکم او تحریک و قیام کرده است. اخیرا خاتمی در سخنانی گفته است که اگر به معترضین اجازه تجمع داده نشود آنها بعد از این "هسته­ی عمل" تشکیل می­دهند. سوال اینجاست که آنها تا کنون چه عمل دیگری انجام نداده­اند که به آن تهدید می­کنند، از این کلمات بوی ترور و گروهک­های منافقین به مشام می­رسد.

فرار از افکار عمومی. زمانی که آقایان آشوب­طلب به خیال پشتوانه­ی مردمی، پشت سر هم علیه نظام تندترین بیانیه­ها را صادر کرده و تهدید می­کردند باید به فکر وحدت ملی بودند. زمانی که آقازاده ها آشوبها را هدایت می­کردند باید به فکر اتحاد می­افتادند، روزهایی که آبروی نظام را به حراج گذاشته بودند و گمان می­کردند که می­توانند نظام را به زانو دربیاورند باید به فکر آشتی ملی می­افتادند. حالا که غبار فتنه در حال  فرو نشستن است و اسناد ارتباط با جرج سورس آشکار شده، دروغ­ها یکی پس از دیگری افشا شده و با رو گردانی همان میزانِ حداقلیِ افکار عمومی مواجه شده­اند به فکر آشتی افتاده­اند. بهرحال اگر همه­ی حسن نیتها را هم بپذیریم چه تضمینی برای پایبندی طرف­های قانون­شکن به نظرات میانجی باشد. چرا که آنها یکبار با استفاده از ظرفیت­های قانونی وارد انتخابات شده و قانون­گرایی را شعار اصلی خود قرار دادند ولی زمانی که همه چیز را به ضرر خود دیدند همان قانون را لگد مال کردند.

وحدت بدون اجرای قانون غیرممکن است. حتی اگر دعوت­کنندگان به قانون­شکنی عذرخواهی هم کنند باز هم مسایلی از قبیل حقوق پایمال شده شهروندان باقی می­ماند که نظام هم نمی­تواند یک­طرفه آنها را ببخشد. در آشوب‌هاي پس از انتخابات، 37 تن از هموطنان مظلوم کشته شده­اند و آبروی نظام در جهان هتک شده است و اين هزينه­ی هنگفت، چيزي نيست كه به آساني چشم­پوشی کرده و فراموش كنيم. كساني كه تهمت تقلب و تجاوز زدند و كساني كه به‌جاي پيگيري قانوني اعتراض، طرفدارنشان را به خيابان‌ها كشاندند، همه بايد در دادگاه محاكمه و مجازات شوند. تا وقتي مسببان آشوب، تحريك‌كنندگان، جنايتكاران و افترا زنندگان محاكمه و مجازات نشده و قانون اجرا نشود وحدت بی­معناست و تفاهم و آشتي به معني تبرئه گناهكاران و جنايتكاران است.