آن‌قدر گفتند و گفتند که خودشان هم باورشان شد. اما چیزی که در این میان خیلی جالب بود، این بود که خارجی‌ها و مخصوصا امریکایی‌ها این استعفا را نشان حاکم‌شدن تفکر احمدی‌نژاد به‌طور کامل بر سیاست خارجی و شدیدتر شدن موضع ایران در این پرونده دانستند، اما داخلی‌های خوش‌حال آن را ضعیف‌تر شدن موضع ایران در این صحنه دانستند. واقعا هرکسی از ظن خود شد یار من.

نکته‌ای که در این میان برای من خیلی جذاب بود، بروز جلوه‌ای جدید از اصول‌گرایی و سیاست‌ورزی اصول‌گرایانه بود. اگر چه استعفای لاریجانی و جداییش از احمدی‌نژاد خوش‌آیند نبود و خوش‌بین‌ترین کسان هم تصور نمی‌کردند که این دو از هم جدا شوند، اما جداشدن آنان نیز برای سیاست‌مداران ایران درسی بزرگ به‌همراه داشت.

سه مقدمه را باید ذکر کنم.

1-      فراموش نمی‌کنم در پایگاه بسیج که می‌خواستیم بچه‌ها را اردو ببریم، با این‌که همه بسیجی بودیم و فرماندهی واحدی هم داشتیم و یک‌جا هم می‌خواستیم برویم و همه‌ی امور هم کاملا برنامه‌ریزی شده بود، با برخی از دوستان چه‌قدر بحث و جدل و جنگ و دعوا داشتیم مثلا برای این‌که چه کسی زودتر برود و کداممان چه کنیم و یا مثلا چه ساعتی حرکت کنیم و یا لیست اسامی را چه‌گونه بنویسیم و ...  می‌خواهم نتیجه بگیرم اختلاف و دعوا همیشه بر سر اصول نیست گاهی هم بر سر نحوه‌ها است.

2-      سرمان را از جبهه‌ی اصول‌گراها بگردانیم به جبهه‌ی اصلاح‌طلب‌ها که مدعی تحمل و آزادی‌بیان و خودانتقادی و جامعه‌ی مدنی و تساهل و تسامح هستند. ببینیم چه‌گونه یک‌دیگر را لجن‌مال می‌کنند. کم مانده یقه‌ی هم‌دیگر را پاره کنند برای این‌که مثلا رای را من آوردم و تو به نان و نوایی رسیدی و یا تو بین ما اختلاف می‌اندازی و تو کج‌فکری؛ تو راستی؛ تو نفوذیی و...

3-      لاریجانی در دوره‌ی انتخابات نهم ریاست‌جمهوری رقیب احمدی‌نژاد بود و انتصابش به دبیری شورای عالی امنیت ملی شوک‌کننده بود.

و اما حرف اصلی: اصول‌گرایی یعنی همان مکتبی که امام خمینی روحی فداه آن را زنده کرد، همه‌چیزش با همه‌چیز دیگران متفاوت است. سیاست‌مداری آن هم با سیاست‌مداری سیاست‌زدگان متفاوت است. سیاست‌ورزی در اسلام ناب محمدی نه بر اساس تقسیم غنایم بلکه بر اساس خدمت است.

تعامل احمدی‌نژاد-لاریجانی بهترین الگو از سیاست‌ورزی اصول‌گرایانه است که اصلاح‌طلبان و تشنگان قدرت به آن باید رشک ببرند. با هم رقابت کردند، یکی پیروز شد، پیروز آن یکی را نیز چون لایق می‌دانست در کنار خود جای داد، بعد از مدتی با هم اختلاف در روش‌ها پیدا کردند، یکی استعفا داد دیگری نپذیرفت، باز بر استعفای خود پافشاری کرد و نهایتا از هم جدا شدند. هر کدام از دیگری با احترام یاد کرد، کوچک‌ترین سخنی که نشان‌دهنده‌ی اختلاف و یا تضعیف طرف مقابل باشد، نگفتند. هم‌دیگر را تایید کردند و حتی بعد از جدایی یک‌دیگر را حمایت کردند و با این کار مکتب اصول‌گرایی خمینی کبیر را پس از سال‌ها در مقابل چشم کسانی که خود را خط امامی می‌دانند و خود را بزرگ‌شده‌ی دست امام و یار و مشاور امام می‌شمارند، «بازتعریف» کردند. مکتب سیاسی خمینی کبیر این‌گونه است:

پی‌نوشت: جملات دارای دو علامت تعجب«!!» طنز است.